Damien Rice is een Ierse zanger/gitarist. Misschien bij sommige van jullie wel/niet bekend. Ik ‘ken’ Damien Rice al jaren en ben stapelverliefd op zijn nummers. Ben terwijl ik dit tik ook aan het genieten van zijn stem in mijn oren. Heb ontzettend vaak commentaar gekregen als ik naar zijn muziek luisterde. ‘Saai’ of ‘zelfmoordmuziek’ waren dan uitspraken. Die mensen die zoiets zeggen hebben gewoon totaal geen verstand van muziek!
Ik vind het prachtig hoe hij de onmogelijkste teksten verzint en nummers zo gevoelig maakt ongeacht waar ze over gaan. De laatste jaren, vooral (juist!) in mijn neerslachtige periodes luisterde ik maar al te graag naar zijn stem. Vooral Cannonball heeft iets wat me ontzettend sterk maakt. Dat nummer heeft me echt door die tijd heen getrokken, en nog steeds.
Ik ben namelijk geen persoon die voor de gek gehouden wil worden met mooie en positieve dingen als ze dat niet zijn. Ik hou van realiteit, hoe hard die ook is. Ik luister die muziek niet om me nog slechter te voelen maar juist omdat het iets met me doet, positief.
Delicate is ook een ontzettend mooi nummer of The Blowers Daughter. En eigenlijk nog zoveel meer.. Zeker de moeite waard om Damien Rice even op te zoeken op youtube en laat het gewoon over je heen komen.
Naast Cannonball en Delicate heeft ook Accidental Babies een speciaal plekje bij mij. Ten eerste gewoon omdat het een simpel mooie melodie is maar met name de tekst. Super mooie aparte alleszeggende woorden bij elkaar, die een heel mooi verhaal vormen. Zo toepasselijk *zucht*.
De tekst kan en wil ik jullie niet onthouden.
Well, I held you like a lover, happy hands
Your elbow in the appropriate place
And we ignored our others, happy plans
For that delicate look upon your face
Our bodies moved and hardened
Hurting parts of your garden
With no room for a pardon
In a place where no one knows what we have done
Do you come together ever with him (her)?
And is (s)he dark enough, enough to see your light?
And do you brush your teeth before you kiss?
Do you miss my smell?
And is (s)he bold enough to take you on?
Do you feel like you belong?
And does (s)he drive you wild or just mildly free?
What about me?
Well, you held me like a lover, sweaty hands
And my foot in the appropriate place
And we use cushions to cover, happy glands
In the mild issue of our disgrace
Our minds pressed and guarded
While our flesh disregarded
The lack of space for the light-hearted
In the boom that beats our drum
And I know I make you cry
I know sometimes you wanna die
But do you really feel alive without me?
If so, be free, if not, leave him(her) for me
Before one of us has accidental babies
For we are in love
Do you come together ever with him (her)?
And is (s)he dark enough, enough to see your light?
And do you brush your teeth before you kiss?
Do you miss my smell?
And is (s)he bold enough to take you on?
Do you feel like you belong?
And does (s)he drive you wild or just mildly free?
What about me? What about me?
xN
Ik herken het. Zodra ik Damo opzet, begint iedereen te zeuren dat het vreselijk zwaarmoedige muziek is, terwijl het voor mij echt mijn ziel verrijkt! Zijn muziek is geweldig, en altijd mooi synchroom met de lyrics. En dan de manier waarop hij zingt… dat hoor je voornamelijk in Accidental Babies, alsof hij op instorten staat. Hij weet zijn muziek op een gevoelige en vooral pure manier over te brengen en ik kan letterlijk geen dag zonder zijn muziek.
Ik kan nog wel uren over hem doorpraten, maar dat zal ik niet doen