Iedereen een Gezond&Liefdevol 2011! Dat al jullie en onze dromen uit mogen komen.
Dit wordt een keer geen diepzinnig blog van mij. Dit is meer onbegrip! Ondanks dat ik binnen 25min van thuis over de grens in Duitsland kan zijn, was ik er nooit eerder geweest. Afgezien van mijn bezoekje aan mijn vaders vriend die net over de grens een huis heeft gekocht en een dagje Phantasialand.
Voor het eerst, op mijn 23ste (!!!) ben ik dan een aantal dagen in Duitsland. En ik moet zeggen het bevalt me super goed. Het Duits is eigenlijk helemaal niet irritant als dat ik altijd dacht en vond. Ook de omgeving hier is super, alleen al het uitzicht vanuit het slaapkamerraam is uniek. Dat zul je in Nederland niet snel vinden, het enige wat er in de buurt komt is als je ergens op het platteland woont en ver weg kunt kijken. Ontzettend genieten dus!
De taal is wel een minpunt, zolang je het niet hoeft te spreken is het geen probleem. Als ze langzaam spreken kan ik vaak bepaalde woorden wel begrijpen en daardoor in grote lijnen begrijpen wat er wordt gezegd. Natuurlijk KAN ik zelf ook wel het een en ander, maar ik ben te onzeker. Ik vind het voor schut als ik iets verkeerds zou zeggen. Slaat natuurlijk helemaal nergens op, maar dat is weer zo’n kant van mij die alles altijd goed wil kunnen (doen). Op school was ik altijd goed in Duits hoor, zolang het niet om de grammatica ging. Het praten en verstaan gaat goed. Toch voel ik me fijner wanneer ik hier engels praat, wanneer ik engels kan/mag praten ben ik sowieso in mn element.
Wat me brengt op echt een vreselijk nadeel hier. WAAROM in hemelsnaam wordt hier alles nagesynchroniseerd?! ALLES maar dan ook werkelijk ALLES wordt hier duits ingesproken. Van de week was Face Off op tv, het spijt me zeer maar als je dan John Travolta of Nicolas Cage Duits hoort praten begint het bij mij al te kriebelen. Die irritatie-kriebels bedoel ik dan. In Nederland heb je dat weleens bij kinderseries. Dan wordt het nederlands gesproken en daar kan ik al niet tegen. Die lippen bewegen totaal anders dan wat je hoort.
Als ik dan zeg dat ik dat zwaar irritant vind, krijg ik een heel simpel antwoord terug met: “Wij zijn ermee opgegroeid.”
Dat begrijp ik, maar je wilt toch gewoon iemands echte stem horen?!
Kreeg net haast een rolberoerte toen ik zag dat ze dat zelfs bij mijn favoriete series hebben gedaan! Hoe kunnen ze???! Gewoon in mijn lievelingsserie iedereen een andere stem geven en Duits laten praten?!
Ze gebruiken schijnbaar ook voor elke acteur verschillende stemmen. WAAR in godsnaam halen ze al die mensen vandaan? Het is toch veel minder werk om er ondertiteling onder te zetten. Zo kunnen mensen, zoals ik, ook nog een beetje ‘ leuk’ televisie kijken! Of ik moet toch echt Duits gaan leren, kan me alleen niet voorstellen dat het minder irritant wordt.
xN
Na een mooi blog te schrijven over zijn jongere broertjes kan natuurlijk ook mijn lieve Gustav niet ontbreken.
Gustav is het tweede kind voor Robert en Erna. Na het grote verlies van dochtertje Kiki* werd een jaar later Gustav geboren.
Hij wordt deze zomer alweer 8 jaar. Met zijn stoere blonde stekels en zijn super knappe koppie steelt hij alle harten. Hij is zeer geliefd bij zijn vriendjes op school en is super slim.
Maar het bijzonderste aan Gustav is zijn vorm van autisme. Of eigenlijk de manier hoe hij ermee omgaat. Hij heeft het syndroom van Asperger.
‘Het syndroom van Asperger, ook wel aspergersyndroom of stoornis van Asperger, is een pervasieve ontwikkelingsstoornis vernoemd naar de Weense kinderarts dr. Hans Asperger. Het syndroom kenmerkt zich door beperkingen in de sociale interacties en een beperkt repertoire aan interesses en activiteiten. Anders dan bij de klassieke autistische stoornis is er geen sprake van vertraging in de ontwikkeling van de taalvaardigheid op lage leeftijd. Er is een normale tot hoge intelligentie en een gemiddelde neiging tot het maken van contact.’
Hij weet maar al te goed hoe of wat hij wel of niet wilt en kan. In de korte tijd dat ik em nu heb leren kennen heeft hij al meerdere ‘angsten’ overwonnen.
Er zijn helaas nog altijd veel mensen die er niet mee om kunnen gaan, het niet begrijpen. Dat is ontzettend jammer want het super knap om te zien hoe kinderen die weten dat ze net wat anders zijn of wat anders met dingen om gaan ermee dealen!
Gustav geeft heel duidelijk aan wanneer hij zijn rust nodig heeft en pakt die dan ook. Hij heeft (net als eigenlijk alle andere kinderen) behoefte aan structuur. Als ik er ben en hij moet weg wil hij altijd weten of ik er nog ben als hij terug komt. Of ik blijf slapen of dat ik uberhaupt langskom. Normaal zijn kinderen daar niet zo mee bezig maar voor Gusje is dat erg belangrijk.
Een tijdje terug waren we even naar de kinderboerderij. Gustav houdt ontzettend van dieren maar dat wil niet zeggen dat hij ze graag aanraakt of knuffelt. Dat hij die dag zomaar een paardritje maakte en ze daarna zonder aarzeling gewoon aaide was dan ook super om te zien voor ons. Hij had toch een soort van drempel overwonnen!
Qua sociale contacten is Gusje ook erg duidelijk. Hij mag je graag of hij mag je niet. Hij is geen knuffelbeertje of een kusgraag mannetje. Maar het zit em bij hem in zijn manier van doen. Hoe vrij hij zich voelt, dat hij ontspannen is en grapjes kan maken. Deze jongen is namelijk een echte grappenmaker, lachen kan hij het hardst. Vooral broertje Connor lacht ALTIJD om hem. Als niemand Con meer aan het lachen kan krijgen dan lukt het Gustav alsnog!
Een paar weken geleden toen ik in Wamel was en weer naar huis ging, kwam Finley me een super dikke knuffel geven. Ik zette Finley op de grond en ik zag dat Gus een aanloop nam en zo in mn armen sprong. Ik was totaal overdondert. Helemaal onder de indruk en super trots ging ik naar huis. GUSTAV IS ZOMAAR IN MIJN ARMEN GESPRONGEN. Dit klinkt misschien nietszeggend maar voor ons is het de wereld! Hij was zelf ook in shock, hij had tegen Erna gezegd: “Ik Naomi heb geknuffeld! Ik dacht er niet over na en ik deed het gewoon mam. Zomaar!” Dat is toch super mooi?!
Het is ook ontroerend om te zien hoe Gustav het sociale van Finley leert. Het is voor hem toch een soort drive om die dingen die Fin zomaar doet ook te doen. En andersom ook, Finley (nu 5) kan al maanden lang zijn eigen naam schrijven, hij leert alles van broer Gus.
Gustav is erg leergierig, zijn rapporten zijn dan ook super goed! Hij gaat erg graag naar school, daarlangs houdt ie net als zijn papa van muziek. Hij krijgt nu drumlessen en gaat maar al te graag tekeer in het rockhok dat ze thuis hebben.
Het is gewoon genieten als je naar hem kijkt. Je moet hem echt leren kennen en je gaat alles ineens waarderen! Dat is ook de reden waarom ik zolang heb gewacht met dit blog. Ik wilde zeker weten dat ik Gustav ken.
Hij is voor mij een groot voorbeeld! Hij is een echte doorzetter, hij geeft niet op en probeert hoe moeilijk het soms ook is zijn angsten te overwinnen. Hij verlegt continu zijn grenzen en stapt stevig door. That’s the spirit! Daar kunnen heel veel mensen nog wat van leren.
Gustav is een ontzettend bijzonder mannetje. Elke keer ontdek ik iets nieuws aan hem, ik adoreer hem!
xN
Damien Rice is een Ierse zanger/gitarist. Misschien bij sommige van jullie wel/niet bekend. Ik ‘ken’ Damien Rice al jaren en ben stapelverliefd op zijn nummers. Ben terwijl ik dit tik ook aan het genieten van zijn stem in mijn oren. Heb ontzettend vaak commentaar gekregen als ik naar zijn muziek luisterde. ‘Saai’ of ‘zelfmoordmuziek’ waren dan uitspraken. Die mensen die zoiets zeggen hebben gewoon totaal geen verstand van muziek!
Ik vind het prachtig hoe hij de onmogelijkste teksten verzint en nummers zo gevoelig maakt ongeacht waar ze over gaan. De laatste jaren, vooral (juist!) in mijn neerslachtige periodes luisterde ik maar al te graag naar zijn stem. Vooral Cannonball heeft iets wat me ontzettend sterk maakt. Dat nummer heeft me echt door die tijd heen getrokken, en nog steeds.
Ik ben namelijk geen persoon die voor de gek gehouden wil worden met mooie en positieve dingen als ze dat niet zijn. Ik hou van realiteit, hoe hard die ook is. Ik luister die muziek niet om me nog slechter te voelen maar juist omdat het iets met me doet, positief.
Delicate is ook een ontzettend mooi nummer of The Blowers Daughter. En eigenlijk nog zoveel meer.. Zeker de moeite waard om Damien Rice even op te zoeken op youtube en laat het gewoon over je heen komen.
Naast Cannonball en Delicate heeft ook Accidental Babies een speciaal plekje bij mij. Ten eerste gewoon omdat het een simpel mooie melodie is maar met name de tekst. Super mooie aparte alleszeggende woorden bij elkaar, die een heel mooi verhaal vormen. Zo toepasselijk *zucht*.
De tekst kan en wil ik jullie niet onthouden.
Well, I held you like a lover, happy hands
Your elbow in the appropriate place
And we ignored our others, happy plans
For that delicate look upon your face
Our bodies moved and hardened
Hurting parts of your garden
With no room for a pardon
In a place where no one knows what we have done
Do you come together ever with him (her)?
And is (s)he dark enough, enough to see your light?
And do you brush your teeth before you kiss?
Do you miss my smell?
And is (s)he bold enough to take you on?
Do you feel like you belong?
And does (s)he drive you wild or just mildly free?
What about me?
Well, you held me like a lover, sweaty hands
And my foot in the appropriate place
And we use cushions to cover, happy glands
In the mild issue of our disgrace
Our minds pressed and guarded
While our flesh disregarded
The lack of space for the light-hearted
In the boom that beats our drum
And I know I make you cry
I know sometimes you wanna die
But do you really feel alive without me?
If so, be free, if not, leave him(her) for me
Before one of us has accidental babies
For we are in love
Do you come together ever with him (her)?
And is (s)he dark enough, enough to see your light?
And do you brush your teeth before you kiss?
Do you miss my smell?
And is (s)he bold enough to take you on?
Do you feel like you belong?
And does (s)he drive you wild or just mildly free?
What about me? What about me?
xN
Dit zijn ze dan! De mannen van Triple Trouble. Van links naar rechts: Jeroen, Silvano, Peter, John
Ik heb meteen een fotoshoot van het optreden gemaak, die je natuurlijk op mijn hyves kunt bekijken.
http://nhabraken.hyves.nl/album/52206102/Triple_Trouble/T0ookT9W/
Check: http://vimeo.com/12715584
Dus mensen check nogmaals: www.tripletrouble.nl
Naomi
Ik ben, zoals waarschijnlijk wel opgevallen is, ontzettend gek op kinderen. Ze zijn nog zo puur en eerlijk. Onbezorgd en van geen kwaad bewust. Vooral baby’tjes maken me dolgelukkig, het zijn kleine wondertjes.
Ik heb tijdens mijn stage in de kraamzorg 3 bevallingen meegemaakt. Ik kan bijna niet omschrijven hoe ontzettend mooi dat is. Niet zozeer de bevalling op zich maar alles er om heen. De ouders, de emoties, de blijdschap en opluchting wanneer het kindje wordt geboren en het wonderschone beeld wanneer het kindje op mama’s buik wordt gelegd. Het kippenvel moment wanneer papa de navelstreng doorknipt. Het is het meest indrukkenwekkendste wat je mee kan maken. Ik voelde me ook altijd zeer gevleid dat ik bij zo’n intiem moment van een gezin mocht zijn.
Baby’tjes zijn zo teder en afhankelijk van je. Ik vind het heerlijk om met ze te knuffelen, voor ze te zorgen en er gewoon naar te kijken. Alles is nog zo klein en het ziet er zo breekbaar uit. Het is af en toe gewoon ongelofelijk.
Tijdens mijn werk op het kinderdagverblijf stond ik maar al te graag op de babygroep. Ik kan echt genieten van die kleine simpele dingen als een lachje of het in slaap wiegen. Veel collega’s willen liever een oudere groep, omdat ze daar activiteiten mee kunnen doen. Ik geniet juist van de rust, de kalmte. Ik ben me er bewust van dat dat een ook een wisselwerking is.
Alle baby’tjes zijn leuk en lief, ze zijn gewoon schattig. Maar er zijn ook altijd een paar wonderschone baby’tjes. Die van top tot teen, helemaal perfect zijn. Dat je elke keer als je naar ze kijkt onder de indruk bent van hoe mooi ze zijn. Dat je het gewoon niet kan geloven, hoe alles klopt aan zo’n kindje. Ik had dat eerlijk gezegd nog nooit mee gemaakt totdat ik Connor voor het eerst zag.

Mijn god, echt alles klopt aan hem. Hij is echt een baby’tje, lekkere dikke spekbeentjes en armpjes. Precies zoals een baby’tje hoort te zijn. Hij heeft ietwat donkere haartjes die altijd super stoer in een hanekam zitten. Grote blauwe ogen met lange donkere wimpers waar elke vrouw jaloers op is. Het perfecte fijne gezichtje, mooi neusje en een hemels mondje. Met zijn grijpgrage handjes en zijn kleine voetjes met lange teentjes maakt ie me iedere keer aan het lachen. Het hele weekend heb ik me weer verbaasd om zijn teentjes. Kan me niet heugen dat ik ooit zo’n mooie teentjes heb gezien. Ik weet dat het ontzettend raar klinkt maar alles is zo mooi aan hem.
Daarnaast is het een echte pretletter, heb nog nooit eerder een baby van 8 maanden zo horen schaterlachen als dat hij doet. Zijn broers zijn het helemaal voor hem, wat ze ook doen hij ziet overal de lol van in.
Hij kan knuffelen en kussen als de beste. Hij pakt je echt vast en doet zijn mondje open of legt zijn hoofdje tegen je aan. Vooral als ik met hem rondloop en hem wieg word hij helemaal rustig.
Als Erna en ik het over hem hebben kunnen we er beide niet over uit hoe mooi hij is. Connor is namelijk een cadeau’tje. Niemand had verwacht dat hij nog zou komen.. sterker nog Erna was al paar maandjes in verwachting toen ze er pas achter kwam! Het is ongelofelijk dat zo´n wonderschoon mannetje opeens een prachtig gezin verblijd.
Connor betekend Wilskracht en we weten nu al dat hij zijn naam eer aan doet. Hij is perfectie ten voeten uit!
xN
Every night, someone thinks about you before they go to sleep.
At least fifteen people in this world love you.
The only reason someone would ever hate you is because they want to be just like you.
There are at least two people in this world that would die for you.
You mean the world to someone.
Someone that you don’t even know exists loves you.
When you make the biggest mistake ever, something good comes from it.
When you think the world has turned its back on you, take a look.
Forget the rude remarks,
And always remember the compliments you’ve received.
De buurman van mijn familie in Nieuw-Vennep ken ik nu onderhand 5 jaar. Leuke vent, kan er altijd mee lachen en ouwehoeren. Meestal over muziek. Stevie Ray Vaughan en John Mayer zijn veelbesproken onderwerpen. Ook op youtube kunnen we onze weg goed vinden.
Voor een tijdje terug (voordat ik mn hyves, twitter, facebook en youtube account had verwijderd) kreeg ik youtube berichten binnen van Silvano. Hij had filmpjes van zijn band: Triple Trouble, waar Vaan de drums regeert.
Leuke nummer.. was meteen onder de indruk.
Omdat mijn familie bezoekjes minder werden en ik een paar maanden terug al mijn accounts had verwijderd verloor ik veel contact en had geen idee van wat er zich inmiddels afspeelde.
Triple Trouble schijnt nu vaak gevraagd te worden voor optredens. Ik was afgelopen weekend in Nieuw-Vennep om de verjaardag van mijn oom te vieren en tot mijn verbazing hoorde ik dat de buurman er niet bij kon zijn vanwege een optreden en zelfs live op de radio te horen was. Ik moet zeggen, het klonk super goed. Vooral bij de drumsolo ging de volume knop op zn max.
Na het optreden kwam Vaan nog even aan. (dat rijmt haha) Wat er toen is gebeurd heeft weinig met muziek te maken en alles met alcohol MAAR het was super gezellig! Bovendien hebben we met zijn allen (lees, familie, ik en buren) een afspraak gemaakt voor 26juni. Dan speelt Triple Trouble in Woubrugge!
Jullie moeten zeker even kennis maken met deze mannen: www.tripletrouble.nl
Ik wilde ze even promoten =). Check de site en laat wat reacties achter!
xN
Nieuwste reacties